بایگانی/آرشیو برچسب ها : شعر مشکات

دیگر غرور فاصله­ ها کم نمی­ شود/دیوار هم که قاعدتاً خم نمی­ شود می­دانم این بخار نفسهای سردسیر/بر زخم ­های پنجره مرهم نمی­ شود دیگر بهار هم که ببارد در این کویر/بر سنگ­ های یخ زده شبنم نمی­ شود

عشق است و عشق، صحبت تقوی نمی ­کند/آتش، حریر و مخمل و دیبا نمی­کند هر دم هزار کُشته طلب می کند زخلق/مژگان،بلی، ولی دلت امضا نمی­ کند محراب ابرویت نگران شد که چشم شوخ/مست است و احترام مصلّا نمی­ کند

آتش گرفته پیرهنم ـ یاعلی مدد/می سوزد آی آی تنم ـ یاعلی مدد بگذار تابسوزم وزین مِهرِ سر به مُهر/جز بر درِ تو دم نزنم ـ یاعلی مدد...

نه دل در خاک می ­پیچم نه پر در آسمان دارم/خدا را با که گویم من: نه این دارم نه آن دارم نه ساقی می ­برد هوشم نه مطرب می­ زند جوشم/نه رویی در گریبان و نه در گلشن فغان دارم برو ای ساروان کآخر در این صحرای بی­ آخر/منِ وحشی سرِ اُلفت نه با چابک رُوان دارم

بی تو با دنیای تنهایی خوشم/با امید اینکه می ­آیی خوشم ای شهید فجر، ای پیک حضور/باز خواهی گشت در عصر ظهور در زمان رجعت آیینه­ ها/یادمان کن، ای سفیر سینه ­ها

ها !ها! بُتِ سنگی ،بتِ آیینه ندیده!/هی!هی!چه خبر داری ازین داغ کشیده؟ عمری جگرم سوخت به دادم نرسیدی/حالا به کجا ی جگرت داغ رسیده؟

من ساده ام، کمی سخنم فرق می کند/اهل صـــــــداقتم، وطنم فرق می کند قصد جسارتی به قبای شما نبود/شرمنده ام که پیرهنم فرق می کند من خم شدم که عرض ارادت کنم ولی/فرهنگ چشم ها - چه کنم- فرق می کند!

اهل غزل به بلبل وگل خو گرفته اند/من لاله زارِ دشتِ به خون گشته خوگرم چون لاله عیش من همه نذر شهادت است/کز آب، خون بسازم و بر تَرک سر برم هردم عقیق عهد تو را بوسه می زنم/جامی دگر نمی طلبد طبع کوثرم

عصربد گرچه بَتَر خواهد شد/این سیه نامه، سحر خواهد شد گرچه بد گفته و بد می بینم/من به پایان بشر خوش بینم هرشبی صبح امیدی دارد/"عصربد" نیز نویدی دارد

گاهی جواب بنده ی خود دیر می­دهد/بخت جوان به غوزِ کج پیر می­دهد گاهی بدون هیچ دلیل مشخصی/دایم به بندگان خودش گیر می­دهد یک عده را به حسرت یک لقمه نان اسیر/یک عده را شکم به شکم سیر می­دهد

چرا بسان رسولان خسته می‌مانی؟/و سوره­ ای که برای زمان نمی­ خوانی! زمین تشنة صحرا تو را صدا زده است/بیا به گوش زمستان بگو که بارانی شب و سکوت کویر و طنین خواهش باد/ببار دختر دریا، که روح طوفانی

ای سید تاجــــدار، عباس/سرسلسله ی بهار،عباس آیینه ی"عرشُــهُ علیَ الماء":/دریاییِ تک سوار(!)، عباس ابروی تو بهترین قـــراءت/ازمکتب ذوالفقـــار، عباس

دلم برای تو امشب بهانه می‌گیرد همیشه سینه ی عاشق شبانه می گیرد از آنچه در دل من محرمانه می سوزد اگر که سنگ بفهمد زبانه می گیرد زمان برای جدایی زمینه می سازد دلم ز دست زمین و زمانه می گیرد منی که سخت ترین مرد این تَنستانم بدون …

ای مدنی خاتم و مکّی نگین/حلقه‌نشین تو زمان و زمین شاهد افلاک! سلامٌ علیک/سید لولاک! سلامٌ علیک ای پسر تاجوَر «بیت ایل»/ای زده رفرف به پر جبرئیل

پیر شد زاده ی لیلا و جوان است هنوز/عشقِ بی پیرِ دل من که همان است هنوز چشمه ی اشک،بخشکید ونمی دانم چیست/آنچه در چشم دل از دیده روان است هنوز شبنمِ سرنگران جام شهادت نوشید/لاله ی داغ دلم در ضربان است هنوز

پرسیدم از مَجاز،حقیقت چه رنگی است؟/گفتا : بهارِ باده نه جای درنگی است! در جام سبز،باده ی سرخی بیاورید/حالا که این زمانه زمان دورنگی است دست از هنر بشوی و ز حکمت کناره جوی/گر آبروی می طلبی در زرنگی است

خبرازبال وپرندارم من/مرغ عشقم که سرندارم من حال دوران زمن چه می پرسی؟/شب وروزوسحرندارم من داغ دل تازه می کنم هرروز/خبری داغ تر ندارم من

(این غزل یک هفته پیش تراز واقعه ی یازده سپتامبر ـ بی خبرازهمه جا ـ سروده شد) شب است و ناله ی ناقوس مرگ می ­آید و سایه ­ای که به پابوس مرگ می­ آید کسی به جنگ صلیبای فتنه آمده است؟ اذان ماتم و ناقوس مرگ می­ آید! «دل …

ای غایب از نظر که تورا واگذاشتند/مانند جدتان تک وتنها گذاشتند یک جرعه معرفت به مقام امامِ خویش/آن ها نداشتند وَ این ها گذاشتند بیش از هزارسال چگونه« امام» را/در این بلای غیبت کبرا گذاشتند!؟