بایگانی/آرشیو برچسب ها : شعر مشکات

این سایه ها که تکیه به دیوار می کنند خورشید را برای چه انکار می کنند؟   اصرار می کنند که “جز قصه نیست این!” پس قصه چیست کاین همه اصرار می کنند؟!   این کید سامری ست، تعجب نمی کنم تهمت اگر به غیبت آن یار می کنند   …

پسرکم! عقل های شما کوچک تر از آن است که مهدی را درک کند. (امام جعفر صادق علیه السلام) * جاماسب حکیم [1]، که داماد جناب زردشت، و وصی او شمرده می شود؛ یکی از پیامبران و پیشگویان بزرگ تاریخ باستان است که در کتاب معروف خود، یعنی جاماسبنامه (:یکی …

بسم الله الرحمن الرحیم «قسمتی از مثنوی مهدوی» یادآوری 1. انشاالله اهل ادب و انتظار، از این مثنوی ـ که به سبک مثنوی معنوی نیز سروده شده است ـ لذت خواهند برد . ضمنا لبه ی نقد این قسمت، بیشتر به سوی برخی حوزویان غافل از مولاست. 2. قسمتی دیگر …

گفته شده است کربلا در لغت آسوریان” کارب ایل” بوده؛ یعنی” باغچه ی خدا! . درهرحال، کربلا محل تجلی تمام اسماء وصفات خداوند متعال است؛ و گویی مزرعه ای ست که بذر تمام صفات واسمای مقدس الهی، در آن پاشیده شده است. بنابراین جفاست که ما این مرتبه ی جمع …

ما عشق را، ما عشق را باور نکردیم ما را صدا کردند و ما باور نکردیم   فریادها گل کرد و ما خاموشْ سنگان پژواک ها را پس چرا باور نکردیم؟   خون می چکید از نافة پاک غزالان آلاله ها گفتند و ما باور نکردیم   گفتند و گفتند …

یک عده را به حسرت یک لقمه نان اسیر/یک عده را شکم به شکم سیر می­دهد.. با این همه، اگر که صبوری کنیم ما/روزی جواب این همه تأخیر می­دهد بعضی علف شدند و به روزی رسیده­ اند/اما درخت، بارِ خودش دیر می­دهد

من غــــلام همه ی ســـــــاداتم / رأی من: رأی رئیس الســـــــــــــادات

هر دیده که دیدم من، حیران تو بود آری/وقت است که مردم را باز آیی و نازاری هر جا که سفر کردم، بر کعبه نظر کردم/دیدم همه سرگردان، بی هیچ میانْ داری

میلاد مولانا علی بن الحسین علیهما السلام مبارک این جـــــــــــلوه ی لااله الاالله است آیینه ی دلگشــــــــای آل الله است   درخِلقت وخُلق ومنطق شیرین اش والله محمـــــــــــدٌ رسول الله است

عباس که خیمه زد به صحرای حسین/سر می نهد آن جا که بوَد پای حسین یک روز پس از حســـــــین آمد، یعنی:/عباس بوَد امید فردای حســــــــــین

نشان از آفتاب، این ماه دارد/ولایت از ولیُّ الله دارد دلش کانون هر درد است این مرد/بقربانش شوم، «مَرد» است این مرد

نوروز، نماد انتظار ایرانیان باستان برای دمیدن بهار موعود آخرالزمان است. چنانکه امام صادق علیه السلام هم ایرانیان را به دلیل زنده نگه داشتن همین نماد مقدس، می ستاید.

در مأذنه ی شهر، امید قبسی نیست/گر هست برای منِ سرگشته بسی نیست بیهوده در آفاق مگرد ای دل مجنون/جز داغ دل از محمل لیلی قبسی نیست زنگوله ی ناقوس مجنبان که در این شهر/هرسینه صلیب است و مسیحا نفسی نیست

«اشدُّ من القتل» اگر فتنه است/حسن، فتنه را کشت و از قتل، رست فرو داشت جمع بداندیش را/نکو داشت اَلباقیِ کیش را گذشت از سر شام، آن مهرْذات/که «انّ الحسَن یُدرءُ السّیئات»

گریه کن بر لب ساقی که لبی تر ننمود/چشم من! گوش تو این قصه مگر نشنیده؟ نکند گریه فراموشِ دلِ ما بشود/چشمه ی فیض الهی نشود خشکیده! نکند باز از این «روضه» هبوطی بکنیم/گریه کن، گریه کن ای آدمِ گندم چیده!

سبزه بر کوزه ی آبت عشق است/حافظا ! باده ی نابت عشق است سکه و سرکه و سنجد داری/«عشق من با توچه سنجد...» آری! آفرین بر تو و استحسانت/سبزه ات، آینه ات، قرآ نت

یا فاطمة الزهرا: دانی زمین به داغ دلت چون گریسته؟/مثل غروب جمعه زمان خون گریسته درراستای سروِ شکنجیده قامتت/چندین هزار لاله ی واژون گریسته دریا به ابر گفت:چرا گریه میکنی؟/گفتا :برآنچه دیده ی گردون گریسته

لاله ء داغ دل من، فاطمه/چشم و چراغ دل من فاطمه خانه ء امید دل بی کسی/کی تو به داد دل من می‌رسی؟ حضرت زهرا! همه ء عشق من/ای همه ء زمزمة عشق من

چون نفَس آمدم که برگردم/کارازین بیشتر ندارم من روزگاری غریب در راه است/جزدعا بال وپر ندارم من برسر کارعشق می مانم/دست وپای سفرندارم من

چشم ما چون به جهان خوشبین شد/هرچه آمد سرِمان شیرین شد بازشد چشم جهانم ـ به به/"به جهان خرّم ازآنم " به به "عاشقم برهمه عالم" نم نم/چقدَر خوب شد امشب حالم