گریه کن گریه کن ای آدمِ گندم چیده

گریه کن گریه کن ای چشم نمک فهمیده

دل من داغ عطش، داغ شقایق دیده

 

گریه کن گریه سبک می کند آدم را زود

مثل آن مشک پر آبی که تهی گردیده

 

گریه بر نرگس نشکفته که بر دست پدر

دیده واکرده و گل کرده و گل خندیده

 

گریه کن بر لب ساقی که لبی تر ننمود

چشم من! گوش تو این قصه مگر نشنیده؟

 

نکند گریه فراموشِ دلِ ما بشود

چشمه ی فیض الهی نشود خشکیده!

 

نکند باز از این «روضه» هبوطی بکنیم

گریه کن، گریه کن ای آدمِ گندم چیده!…

***

وقت آن است که خون گریه کنی ای دیده

ز آنچه آن دخترک از عمه ی خود پرسیده:

 

عمه جان! دامن بابا چقدر گلگون است؟

پدرم این همه گل یکّه و تنها چیده؟

 

پدرم گفت که مهمان پیمبر شده است

پس چرا پیرهن کهنه به تن پوشیده؟

 

پدرم گفت خدایا جگرم می سوزد

نکند داغ پسر داغ برادر دیده؟…

 

گریه کن گریه کن ای دل! که فرج نزدیک است

بوی پیراهن یوسف همه جا پیچیده


*این غزلْ مرثیه، برچیده از این بیت جاودانه است:

گریه کن ای دل من ای دل من ای دل من بر گلی تشنه که در اوج عطش خندیده/ از دکتر محمد رضا سنگری

درباره‌ی مهدی مشکات بیاتی

مهدی مشکات بیاتی یکی از پژوهشگران فعال در زمینه ی مهدویت و آخرالزمان می باشد. عمده ی تلاش های علمی او پیرامون موضوع تمدن مهدوی یا تمدن اسلامی صورت گرفته است. ایشان علاوه بر فعالیت های پژوهشی دارای طبع شعر نیز هستند. اشعار ایشان موضوعات مختلفی از قبیل مهدویت و سبک زندگی را دربر می گیرد. (کلیه مطالب این سایت توسط مدیر بارگذاری می شود.)

همچنین ببینید

دعای فرج

دعای فرج از شب یلدا تا چهل شب هنگام سحر

دعای فرج و انتظار انتظار برای امام ظهور امام زمان، به معنی نشستن نیست. همچنین …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

*

code